بهانه نیست

                   باور کن

                                      من، خدا را کم دارم

یک وجب راستی

                       یک نگاه عاشق

   یک پرواز بی ترس

                     همه را با تو، کم دارم

بهانه نیست باور کن

                      که از پرستو شدن

دلم پرواز می کشد

از آزادی

                از این همه زندان، پر از خالی

  دلم تاریک است

بهانه نیست

             باور کن

                               که دلم غم دارد

لحظه ای دیدن تو کم دارد

                                   و

                                   من در این خواب همیشگی

                       بیدارم

بهانه نیست

              باور کن

                    نمی دانم، که چرا پر از خالی شدنم

              و دلم باز دوباره

                          چشم به راه نگاه هرزه ای نشسته است

بهانه نیست

                باور کن

                                    که نمی دانم

                   عشق چیست

               و

هوس کدام

و در اندوه عاشق شدن

                       در کوچسار خاطرات

                سرگردانم

بهانه نیست

            باور کن

ای عشق، از آتش، اصل و نسب داری

از تیره ی دودی،از دودمان عشق

آب از تو طوفان شد،خاك از تو خاكستر

از بوي تو آتش، در جان باد افتاد

هر قصر بي شيرين چون بيستون ويران

هر كوه بي فرهاد،كاهي به دست باد

هفتاد پشت ما، از نسل غم بودند

ارث پدر ما را، اندوه مادر زاد

از خاك ما در باد،بوي تو مي آيد

تنها تو مي ماني،ما ميرويم از ياد

قصه تنهائی من. وحشت از جدائیه

دل دادن و دل بستننو

راستی اسمو واسه لمس بهتر قصه می گم
ملیکا چه چیزایی داره که رعنا نداره ؟
بعضی قلبا ولی دنیایی واسه خودش داره
یه چیزایی داره توش که توی دنیا نداره
همیشه تو دنیا کلی فرق بین آدما
این یه قانون شده و دیروز و حالا نداره
خدا به هر کسی هر چیزی دلش می خواد بده
همه چی دست اونه ،‌ربطی به شعرا نداره
آدما از یه جا اومدن ، همه می رن یه جا
اون جا فرقی میون فقیر و دارا نداره
کاش یه روزی بشه که دیگه نشه جمله ای ساخت
با نمی شه ، با نمی خوام ، ‌با نشد ، با نداره